Ako Na Cycle Breaker: Disiplina At Pangarap

Hindi kami lumaki sa sobrang hirap… pero hindi rin kami lumaki sa luho.
May pagkain sa mesa, may tuition tuwing pasukan kahit walang bagong uniform o sapatos.
Pero never yata kami nagkaron ng “Basta gusto ko, bili” moments.

Bata pa lang kami, tinuruan kami ng mga magulang namin na bawat piso ay pinagpapaguran.
Na mas mahalaga ang needs kaysa wants. Na kapag may sobra, doon ka lang magluho ng konti (after pag isipan at diskusyunan pa ng mga sampung beses).

Naalala ko nung mag-10th birthday ako… gusto ko sana ng bagong laruan. Yung maliit na kitchen set lang sana..
Pero hindi pwede.
Yung mga classmates ko, may party, may cake, may giveaways.
Ako? Spaghetti at softdrinks lang sa bahay. Walang balloons, walang bongga… pero masaya pa rin ako.
Masaya kasi kumpleto kami. Masaya kasi ramdam ko yung effort at pagmamahal nila.

Kahit malayo si Mommy noon, lagi naming nararamdaman na nanjan lang sha. 
Minsan tawag lang sa telepono o sulat na ilang linggo bago dumating, pero sapat na para maramdaman naming hindi kami nakakalimutan.

At Ngayon, Gets Ko na Lahat

Bilang magulang, mas ramdam ko yung bigat ng sakripisyo nila.
Yung mga gabing baka gusto nilang kumain sa labas or may biglang "cravings" pero pipiliin yung simpleng ulam (or matulog na lang)  para may matira sa budget.

Yung overtime kahit pagod na pagod na.

Yung pagtitipid sa sarili para may maibigay sa amin.

Hindi kami pinalaki sa luho, pero pinalaki kami sa pagmamahal at security.
At yun ang yaman na hindi nauubos.

Ako Naman Ngayon ang Magdadagdag sa Kwento

Gusto kong ibigay sa mga anak ko ang lahat ng ginawa ng mga magulang ko…
pero may idadagdag ako: FREEDOM.

Freedom na mangarap nang walang takot kung may pambayad ba sa tuition.
Freedom na pumili ng career dahil gusto nila, hindi dahil practical lang.
Freedom na mabuhay nang walang tanong kung kakayanin ba sa bawat desisyon.

Kaya ngayon, sinasabi ko sa sarili ko, sige, okay lang magtiis...
Tiis +  Maraming sipag at tyaga at shempre ...Ipon. Kahit maliit, basta tuloy-tuloy.
Para hindi lang sila mabuhay ng pilit, pero hangad ko na sana ay maging successful at mas maunlad ang buhay nila. 

Sobrang Proud Ako sa Pinanggalingan Ko

At gusto kong dumating yung araw na masasabi rin ng mga anak ko,
“Si Mama, ginawa lahat para bigyan kami ng maayus na buhay."

Mahirap maging cycle breaker.
Pero mas mahirap makita ang mga anak mo na pinapasan yung bigat na kaya mo namang buhatin ngayon.

Konting sikap pa...darating din ang araw na sana'y ang iisipin na lang nila ay,
“Alin sa mga pangarap ko ang uunahin ko?”

Pag dumating ang pagkakataon na yon, yayakapin ko sila at sasabihin,

“Anak, yan ang bunga ng pagmamahal na itinuro nila Daddy sa amin.. at ipinasa ko naman sa inyo.”